Magnietisme

Ik moest onweerstaanbaar aan Greenpeace, Al Gore en het Lappersfortbos denken toen ik gisteravond langer dan door mijn agenda voorgeschreven het genot van warm pulserend water uit mijn douchekop onderging. Waarom wordt een mens geen warme lange douche gegund zonder gezeur over waterverspilling of schuldgevoel over milieuschade? Hetzelfde met het pellen van twee zachtgekookte eitjes bij het ontbijt of het blazen in een glas latte macchiato op basis van volle melk. Waar je ook je blik richt, je ziet het menselijk verbruiksgedrag meewarig bekeken, gecontroleerd, geconditioneerd en veroordeeld. We worden voor overmatige consumptie steeds meer fi scaal ‘gesensibiliseerd’ : als je woning onvoldoende geïsoleerd is, mag je binnenkort een energieboete verwachten. De VS halen uit de consumptie van junkfood en frisdranken ieder jaar ruim 700 miljoen euro zgn. gezondheidstaksen op. Roken in een auto wordt al in delen van de VS beboet; Zuid-Afrika en Nederland nemen alvast een optie op de rookvrije auto. In België en Frankrijk zijn boerka’s taboe, terwijl in het Verenigd Koninkrijk de obesitastaks zich alvast in de wachtkamer de rug recht voor haar publieke intrede. En dan heb ik het nog niet over de ontelbare campagnes in de geschreven en audiovisuele media tegen het kommerloos genieten. Ik mag graag naar de fel bewierookte tv-serie Mad Men kijken, of beter, de ‘fel berookte’ serie, want in zowat elk bewegend hoofd steekt een gloeiende sigaret. Het blijft wennen om in hedendaagse fi ctie tabaksrook te zien, maar ik was even van slag toe ik de fi ctieve familie Draper – de hoofdrolspelers uit de serie – de resten van hun familiepicknick schaamteloos op een open plek in een natuurpark zag achterlaten. Vandaag zou dit een halsmisdaad zijn ... of op z’n minst een nieuw taboe! We leven in het tijdperk van een woekerende verbodscultuur, van verlammend ‘mag-niet-isme’, waarmee het vette genot wordt geplet. En toch kan het ook anders, want – laten we wel zijn – het welzijn heeft z’n plichten. Dat de gezondheid van de planeet en zijn bewoners primeert, dat begrijpen we ten volle, maar er zijn toch alternatieven voor een boos oog en een opgestoken wijsvinger? Een vijftal jaren geleden ben ik in de ban geraakt van het boek ‘Cradle to Cradle’ van de Amerikaanse eco-architecten William McDonough en Michael Braungart, die beiden geloven dat traditionele groene bewegingen tegenover terechte bezorgdheid weinig effectieve werkwijzen plaatsen. Consumptie en commercie zijn de motor van verandering, zo luidt het, en zonder geldgewin geen bedrijvigheid die milieuvriendelijk kan zijn. Groei is natuurwet nummer één en dat geldt ook voor het bedrijfsleven. De vraag is echter : wàt moet groeien : stompzinnigheid of intelligentie? Ziekte of gezondheid? Voor ieder geval van leukemie worden negen jobs gecreëerd : “… een bizar werkgelegenheidsplan!”, als je het McDonough vraagt. Het credo van het duo is dat afval, dat niet door de natuur kan worden verteerd, taboe is, en dat we energieproducerende gebouwen en apparaten moeten ontwikkelen in plaats van energieverbruikende. Zo hebben ze voor het draineren van het regenwater op de bedrijfsgebouwen van Ford een relatief goedkoop, natuurlijk systeem van sedumgras en kiezelstenen ontwikkeld, waarmee niet alleen adequaat het overtollige water naar de naburige rivier kon worden afgevoerd, maar binnen enkele maanden ook het visbestand in die stroom deed toenemen. McDonough en Braungart ontwikkelden inmiddels o.m. ook een niet-toxische rubberen sportschoenzool voor Nike, windmolenparken voor China en een ‘prepaid’ wasmachine, waarin voor 4.000 wasbeurten bioafbreekbare detergenten gestockeerd zijn om, éénmaal volledig opgebruikt, door de producent te worden herladen.

Ik ben ervan overtuigd dat het schaamtevrije genieten in ere wordt hersteld, zeker nu ik ook allerlei smartphone applicaties zie opduiken die de consument helpen sparen voor wat genot. Ikea heeft in Zweden de iPhone-app ‘Kondis’ ontwikkeld, een elektronisch kookboekje voor calorierijke lekkernijen met naast ieder recept het aantal minuten beweging, dat nodig is om calorieneutraal te kunnen genieten van je bereiding [www.kondis.kampanj.ikea.se].

Herman Konings
trendwatcher

Fiscale voordelen verbonden aan de investering
in opbrengsteigendommen

  Vaak hoor ik als motivatie om in vastgoed te investeren de reden dat men "niets meer van zijn belastingen kan aftrekken". Er zijn veel goede redenen om in vastgoed te investeren, maar deze vind ik ronduit slecht! Afgerond kan men stellen dat men onder de rubriek "Lange-termijnsparen/Bouwsparen" jaarlijks een bedrag rond de 2.100 EUR per belastingplichtige in rekening kan brengen. Dit vakje kan men op diverse manieren invullen. Voor de meeste mensen die nu op een leeftijd gekomen zijn om in vastgoed te investeren, betekent dit misschien nog kapitaalaflossingen van een lening voor de enige eigen woning van voor 2005 (met een voordeel tot 50%), of met de kapitaalaflossingen van een lening voor een tweede woning (met een voordeel tussen de 30 en de 40%), of met de premies van een fiscaal aftrekbare levensverzekering (eveneens met een voordeel tussen de 30 en de 40%). Dus als de eigen woning betaald is, dan geeft het lange-termijsparen een (quasi) identiek fiscaal voordeel als een lening met (voldoende) kapitaalaflossingen die afgesloten werd met het doel onroerende inkomsten te verwerven (zoals de wet dat noemt). Daar moet je het dus niet voor doen. Ik denk dat vaak de kosten verbonden aan de aankoop (registratierechten, erelonen notaris, aktekosten, kredietkosten,...) al veel hoger zijn dan wat een lening aan fiscale voordelen kan genereren. En voor een 2de of volgende opbrengstpand zijn de fiscale voordelen per definitie al verwaarloosbaar of onbestaande "omdat het potje vol zit" als er nog oudere leningen lopen!

Maar er is nog een veel belangrijker fiscaal facet: iedereen moet zich ervan bewust zijn dat wanneer men in vastgoed investeert, in eerste instantie het belastbaar inkomen stijgt. In het kader van de particuliere verhuring hangt dat samen met het kadastraal inkomen (dat jaarlijks geïndexeerd wordt) en dat à rato van 140 % bovenop het beroepsinkomen komt. In het kader van de handelshuur is dit 60% van de werkelijke huurinkomsten die hetzelfde lot ondergaan. En waar zijn dan de voordelen??? De voordelen zitten hem namelijk in het gegeven dat rentelasten van leningen "aangegaan voor het verwerven, behouden, ... van onroerende inkomsten" aftrekbaar zijn van onroerende inkomsten. Met voldoende aftrekbare rentelasten kunnen dus alle belastbare onroerende inkomsten tot NUL gereduceerd worden, hoe hoog die ook zijn... een voordeel dat vele duizenden euro's per jaar kan opleveren!


Peter Wolters
onafhankelijk financieel adviseur

PERSARTIKEL
Stabiele huizenprijzen maken iedereen blij

Residentieel vastgoed in België wordt nauwelijks nog duurder. Ook de spectaculaire prijsstijgingen van bouwgronden en systematische daling van de villaprijzen is gestopt. Die tendenzen blijken uit de nieuwste cijfers die Trends in zijn halfjaarlijkse vastgoedgids publiceert.

Lees meer ...